தூயாவின் இசையுலகம்

பதிவு: வரவனையான்

தமிழ்நாட்டுல ஒரு பாட்டு பரவலா அனைவருக்கும் பிடிச்சு தொலைஞ்சுடுச்சுன்னா பேருந்து , தானி ( ஆட்டோ) வானொலி, தொலைக்காட்சிகளின் இசை நிகழ்ச்சி. செல்லிடபேசியின் அழைப்பொலி,அழைப்பவர் கேட்டே தொலைய வேண்டிய "அழைப்பவர் ஒலி" இன்னபிற மகிழுந்து பின்னால் வருவது குறிக்கும் ஓசை என அகிலமெங்கும் அந்த பாடலை ஒலிக்க வைத்து ஒரு சலிப்பை ஏற்படுத்துவது ஒரு கலாச்சாரமாகி விட்டது. கடைசியாய் அப்படி ஒரு நல்ல பாட்டு கொலைவெறியோடு முடித்துவைக்கப்பட்டது,அது "பார்த்த முதல் நாளே". ( படம் - வேட்டையாடு விளையாடு )

அதற்கு பிறகு மாட்டிருப்பது இந்த "கண்கள் இரண்டால்" என்கிற சுப்பிரமணியபுரம் படத்தின் பாடல். எனக்கும் பாட்டு பிடிக்கிறது என்றாலும் அதன் காட்சியமைப்பு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. அதிலும் பாடலின் முதல் நிமிடத்தின் 50வது விநாடியில் அந்த பெண் நாயகனின் நண்பனை பார்த்து வக்கனை காட்டுவாள், எண்ணி பார்த்தால் என்னை பார்த்தும் வாழ்வில் ஒரே ஒரு பெண் அப்படி செய்தாள். நினைவுகளை தூண்ட இது போதாதா. "இந்த கண்களை என் செய்வது" என பாண பத்திர ஓணாண்டி ரேஞ்சு கவிதை ஒன்னு மனசுக்குள் பட படவென கெளம்புவதையும் தடுக்க முடியாஅது

குறிப்பு: அவள் அப்படி வக்கனை காட்டிய போதும் நான் இந்த பட நாயகன் "ஜெய்" ரேஞ்சுக்கு இளிச்சவாயுடன் தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருந்த கதையும் உண்மைதான்

பாடல் கேட்போமா



கண்கள் இரண்டால், உன் கண்கள் இரண்டால்,
என்னை கட்டி இழுத்தாய், இழுத்தாய்....
போதாதென,
சின்ன சிரிப்பில், ஒரு கள்ளச்சிரிப்பில்..
என்னை தள்ளி விட்டு, தள்ளி விட்டு, மூடி மறைத்தாய்

கண்கள் இரண்டால், உன் கண்கள் இரண்டால்,
என்னை கட்டி இழுத்தாய், இழுத்தாய்....
போதாதென,
சின்ன சிரிப்பில், ஒரு கள்ளச்சிரிப்பில்..
என்னை தள்ளி விட்டு, தள்ளி விட்டு, மூடி மறைத்தாய்


பேச எண்ணி சில நாள்,
அருகில் வருவேன்,
பின்பு பார்வை போதும் என நான்,
நினைத்தே நகர்வேனே, ஏமாற்றி
கண்கள் எழுதும்,
இரு கண்கள் எழுதும்,
ஒரு வண்ணக்கவிதை காதல்தானா
ஒரு வார்த்தை இல்லையே,
இதில் ஓசை இல்லையே,
இதை இருளிலும் படித்திட முடிகிறதே!

இரவும் அல்லாத, பகலும் அல்லாத,
பொழுதுகள் உன்னோடு கழியுமா?
தொடவும் கூடாத, படவும் கூடாத,
இடைவெளி அப்போது குறையுமா?


மடியினில் சாய்ந்திட துடிக்குதே....
மறுபுறம் நாணமும் தடுக்குதே
இதுவரை யாரிடமும் சொல்லாத கதை...


கண்கள் இரண்டால், உன் கண்கள் இரண்டால்,
என்னை கட்டி இழுத்தாய், இழுத்தாய்....
போதாதென,
சின்ன சிரிப்பில், ஒரு கள்ளச்சிரிப்பில்..
என்னை தள்ளி விட்டு, தள்ளி விட்டு, மூடி மறைத்தாய்


கறைகள் அண்டாத, காற்றும் தீண்டாத,
மனதிற்குள் எப்போது நுழைந்திட்டாய்...

உடலும் அல்லாத, உருவம் கொள்ளாத,
கடவுளை போல் வந்து கலந்திட்டாய்...

உனையன்றி வேறோரு நினைவில்லை...
இனி இந்த ஊனுயிர், எனதில்லை...
தடையில்லை, சாவிலுமே, உன்னோடு வர

கண்கள் எழுதும் இரு கண்கள் எழுதும் ஒரு வண்ண கவிதை காதல் தானா?
ஒரு வார்த்தை இல்லையே,
இதில் ஓசை இல்லையே,
இதை இருளிலும் படித்திட முடிகிறதே..


பேச எண்ணி சில நாள்,
அருகில் வருவேன்,
பின்பு பார்வை போதும் என நான்,
நினைத்தே நகர்வேனே, மாற்றி

கண்கள் இரண்டால், உன் கண்கள் இரண்டால்,
என்னை கட்டி இழுத்தாய், இழுத்தாய்....
போதாதென,
சின்ன சிரிப்பில், ஒரு கள்ளச்சிரிப்பில்..
என்னை தள்ளி விட்டு, தள்ளி விட்டு, மூடி மறைத்தாய்,